Mind

Mezelf echt laten zien

Foto door Max Andrey op Pexels.com

De wijdverbreide angst voor risico’s, lage productiviteit en ‘raar’ gedrag is zo groot dat ik bepaalde blokkades heb ontwikkeld. Ik wil namelijk gezien worden als de capabele en volwaardige persoon die ik ben en niet als een potentieel probleem. Volkomen logisch, maar met de ontwikkelingen die ik heb doorgemaakt, ga ik nooit meer in het standaardhokje passen. Misschien moet ik dat ook wel niet willen.

Want als ik eerlijk ben, dan vind ik mensen met een bijzondere levensweg juist inspirerend. Ik lees hun blogs en columns, heb bewondering voor de stappen die zij zetten en associeer ze eerder met authenticiteit, kracht en gedrevenheid dan met risico’s, lage productiviteit en ‘raar’ gedrag. Ik zie ze als mensen van wie we kunnen leren, omdat ze laten zien dat een mens nooit eendimensionaal is. Dat iedereen een verhaal heeft dat het waard is om verteld te worden. Dat we pas echt met elkaar kunnen samenleven als we met elkaar in gesprek zijn geweest – en dan niet alleen over Facebook en de laatst bezochte borrel, maar juist over de hobbels, het verdriet en de leermomenten die met ons mens-zijn verbonden zijn.

En weet je, ik vertel nog wel af en toe over mijn mentale bijzonderheden, maar ik begin mij steeds meer af te vragen of ik mezelf wel écht laat zien. Of ik wel echt mijn verhaal vertel, of dat ik diep vanbinnen nog zo graag ‘normaal’ wil zijn dat ik te vaak kies voor de consensus, de nuance, het maatschappelijk geaccepteerde plaatje. Maar ben ik het dan nog wel die vertelt?

Ik wil in de samenleving opgenomen worden als de persoon die ik werkelijk ben, niet als de perfect aangepaste, volgzame, geen ‘gedoe’ opleverende vrouw. Want het voelt niet goed. Het klopt niet. Ik ben ook weleens ergens fundamenteel op tegen. Ik ben ook weleens kwaad. Ik vind ook weleens iemand vervelend. Mag dat er ook zijn? Mag ik uitgesproken en ‘lastig’ zijn, net als iedereen?

Wat ‘men’ gaat antwoorden, is hier niet eens zo belangrijk. Het gaat erom wat ik ervan vind. Om de toestemming die ik mezelf geef om anders, opvallend en stellig te zijn. Om ‘nee’ te zeggen tegen zaken die mij niet dienen en mij expliciet uit te spreken voor zaken waar ik in geloof. Om op te staan voor mijn belangen en overtuigingen en mij niet de mond te laten snoeren als mijn woorden iemand een ongemakkelijk gevoel geven. Om eindelijk de kleurrijke mens te zijn die ik ben.

Want dat is wat ik de samenleving en mezelf écht te bieden heb.

Herpublicatie: deze blogpost publiceerde ik eerder (28 juli 2019) op de website Wendy Schuchmann

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.